Woningnood in Nederland
Woningnood binnen Nederland neemt ernstige vormen aan!
Zowel de landelijke als de regionale en gemeentelijke politiek lijken blind en doof voor de enorme woningnood waarvan reeds vele duizenden woningzoekenden het slachtoffer zijn geworden. Niet alleen de koopmarkt lijkt grotendeels op slot doordat aspirant kopers praktisch geen hypotheek meer kunnen verkrijgen. Wat betreft huurwoningen lijkt de situatie vele malen ernstiger doordat woningzoekenden met lage inkomens, maar ook uitkeringsgerechtigden zeer weinig kans hebben om voor onbepaalde tijd een huurwoning te kunnen bemachtigen.
Grote groepen woningzoekenden zoeken noodgedwongen hun toevlucht tot de recreatiewoningen. Echter, binnen deze sector wordt men weer met diverse andere problemen geconfronteerd. De problemen die men ondervindt zijn zeer divers en varieren van het slechts tijdelijk mogen verblijven in de recreatiewoning en het niet mogen ontvangen van post op het gehuurde tot de vele misleidende en foutieve informatie die vaak door de diverse Nederlandse gemeenten wordt verstrekt.
Ten onrechte wordt men regelmatig geweigerd wanneer men zich in de desbetreffende gemeente wenst in te schrijven. Hele volkstammen ambtenaren lijken dan ook het niet permanent mogen verblijven in een recreatiewoning te verwarren met het feit dat illegale bewoning strafbaar is. Door het niet inschrijven lijken de diverse gemeenten illegale bewoning dus te stimuleren.
Nog ernstiger is het feit dat elke gemeente zijn eigen regelgeving en verordeningen heeft opgesteld aangaande het al of niet mogen verblijven in een recreatiewoning. De huurder krijgt daarnaast ook nog te maken met de diverse parkregels waar men ook niet altijd vrolijk van wordt. Mijn schatting is dan ook dat meer dan 50% van de parkregels in strijd met de wet is, maar de woningzoekende heeft vanzelfsprekend vaak niet de tijd, het geld en de luxe om dit aan te vechten.
Ook de zorgplicht van de diverse gemeenten laat het regelmatig afweten. De meeste gemeenten werken betreffende sociale dienstverlening samen met externe bedrijven. Deze externe bedrijven ontvangen subsidie van dezelfde gemeente waarvan zij de opdracht krijgen en dus kunnen wij dan ook niet meer spreken over enige onafhankelijkheid of integer handelen. Kortom, de sociaal zwakkere wordt vaak het bos ingestuurd zonder enig resultaat te behalen.
Nederland kent momenteel meer dan 2,5 miljoen alleenstaanden en een veelvoud aan laagbetaalden / uitkeringsgerechtigden. Voor voornoemde doelgroepen is het financieel praktisch onmogelijk om in 2011 nog zelfstandig te wonen en de overheid lijkt hier -naast de woningbouwverenigingen- voor verantwoordelijk. Voornoemde doelgroepen hebben vaak geen andere keuze dan tijdelijk hun heil te zoeken binnen de recreatiemarkt.
Veel steun heeft men niet te verwachten van de desbetreffende gemeente maar de meeste gemeenten lijken wel vaak miljoenen euro’s te pompen in diverse opsporingstaken die associaties uit de tweede wereld oorlog niet zou misstaan. Wat niet te denken van gemeentelijke opsporingsambtenaren die zonder enige toestemming het gehuurde terrein betreden en -alsof men te maken heeft met de eerste beste crimineel- de huurders de stuipen op het lijf jaagt.
Het lijkt dan ook triest gesteld met het bewustzijnsniveau en realiteitszin van de uitvoerende ambtenaren en de Nederlandse regering wat betreft de mogelijkheden om grote groepen kwetsbare Nederlanders te willen huisvesten. Nog bedenkelijker is dat -in tegenstelling met zoals de overheid, gemeente en provincie vaak suggereert- er bij de meeste gemeenten en provincies volop financiën aanwezig zijn om het probleem woningnood per direct aan te pakken. (zie onder andere www.leoverhoef.nl)
